ঢেঁকীয়া গৃহ
■ নীলিম কুমাৰ
মাত্ৰ তিনিদিন ঘৰত নাছিলো। ঘূৰি আহি লিফটেৰে পুনং ফ্ল’ৰত থকা মোৰ ফ্লেটত উঠিলো। তলা খুলি সোমাই আহি দেখিলো মোৰ ঘৰৰ মাৰ্বল মজিয়াত গজি আছে ঢেঁকীয়া। মই আনন্দত চিঞৰি উঠিলো – বাঃ কি চমৎকাৰ বাঃ কি চমৎকাৰ— ঢেঁকীয়া-গৃহ?
যদিও সৰু নহয় এই ঘটনাটো মই সাংবাদিকক নক’লো এই কথা । কিয়নো এই কথা জানিলে সাংবাদিকসকলে খাই থকা চাহ আধাতে এৰি দৌৰি আহিব। তেওঁলোকৰ ক্লিক ক্লিক শব্দত উচ্প খাই উঠিব ঢেঁকীয়াবোৰ। ঢেঁকীয়াবোৰৰ গাত পোহৰ পেলাই কেমেৰাবোৰ ঘূৰিব। ডিঙি ফুলাই ফুলাই সাংবাদিকসকলে দিব বিবৃতি।
কিন্তু কোনেও নাজানিব
কি গোপন কথাৰ কাৰণে এই মাৰ্বল মজিয়াত গজি উঠিছিল ঢেঁকীয়াবোৰ । মাত্ৰ তিনিদিন ঘৰত নাথাকিলে, সকলোৰে অজ্ঞাতে কি ঘটনা কৰি পেলাব পাৰে আমাৰ মহানগৰখনে ?
মই এতিয়া কাক মাতি আনি দেখুৱাওঁ এই দৃশ্য? মই এতিয়া কাক কওঁ এই ঘটনা? কাক সোধো? মাত্র তিনিদিন ঘৰত নাথাকিলে কিয় হয় মোৰ ঘৰ ঢেঁকীয়া-গৃহ?
কোনোবা সাংবাদিক আছেনে এই প্রশ্ন সুধিব মহানগৰক ?
